دراوۍ ۸
ګونګروګان
دلته لار وه
هلته ونې
سور معبد، سپينې يې ستنې
دا سپی وینې!
دغه ښيم
چې د تيږې سر ته پروت دی
په دې ځای باندې
د تورې ډمې کور و
نڅاګرې ورسره وې
سرې او سپينې
ورانې ، ورانې
خامې ، خامې په عمرونو
په دې ځای باندې چې زه و ته ولاړ يو
ځېلوره د شاتوت ونه راشنه وه
نه پوهېږم هغه ورځ د چا ښادي وه
جوړه کړې يې په څه باندې ميله وه
سره باجه، رباب، غژکه غږيدله
ډمه راغله
ګونګروګان يې وو په لاس کې
يوه دنګه نڅاګره شوه ورپورته
اسماني رنګه جامه يې وه په غاړه
ناستو خلکو په شپيلکيو بدرګه کړه
نڅا ګرې دجلوو لومه خوره کړه
په يوه لور يې نظر څرخ شو، څرخ شو، څرخ شو
مشرې ډمې وسکونډله
خوله يې غوږ ته ورنژدې کړه
دې پايڅې کړې دواړه پورته
خو پونډۍ يې ښکاره نه شوې
ډمه ټيټه شوه په ناستو
ګونګروګان يې ورته وتړل
په پښو کې
د ربابي استاذ شهباز په تار نڅا کړه
ګونګروګانو په ماښام کې ساه پيدا کړه
