دیوه ۳
ډېوه
د خونې کړکۍ خلاصې وې
شمال یې د ګاړګوتو ویښتو په ولونو کې سا اخیسته
د غاړې رګونه یې الوتل
ویده وه
د سپوږمۍ رڼا
د ټغره په تورو سرو لیکو
خاپوړې کولې
له کړکۍ سره ودریدم
د ولاړې پېروتې تر پاڼو مې
د زیارت ډېوې ته وکتل
د غره په سرلکه د زېړو غمی بریښېده
**********
+ نوشته شده در یکشنبه ۱۳۹۰/۰۲/۱۸ ساعت 8:58 توسط ومان
|
