مامې سترگې ماتې كړې
برقه
....
باد ځېلوره ونه
لكه غولانځوره برقه
مازې ځنګوله
**********
پيشو
....
دې درمنده ته
يوې پيشود مرغيو
مخه نيولي
**********
پاختكه
....
ږلۍ د پاختكې
په ځاله كې اوبه شوه
لمر راښكاره شو
**********
سيورى
....
سپى په خپل سيوري ويده دى
شمال يې په غوږونو كې
بيا خاورې تويوي
**********
پسرلى
....
هره مياشت په دغه لاره
يو دوه درىهګۍ وي ماتي
دپاختكو
**********
ساندې
....
له سترګو يې ساندې
لكه باران
وڅڅېدې
**********
اندامونه
....
زما تيارې خونې
د رڼا اندامونه
ورو، ورو واغوستل
**********
سندره
....
كاشكې ستا سندرې زده واى
د دې غره سكوت به كله
ماتيدلو
**********
تاته
....
كاشكې سترګې بدليدلاى
ما به ځرځې سترګې
تا ته واى ساتلې
**********
جنګ
....
تا هم سترګې جنګولې
زما نن در باندې
پام شو
**********
شين توپۍ
....
برګه شين توپۍ
ستا جامه را يا دوي
په سپرلي كې
**********
ستوري
....
موږ خو بدل نه شو
اوس دې
ستوري را بدل كړي
**********
سترګه
....
سترګه مې چڼه كړه
ته مې ډيره لرې
وپيژاندې
**********
جينۍ
....
چې ما تر سترګو ، وه لاندې كړې
هغه جينۍ مې
مور خوښه نه كړه
**********
كلى
....
ستا د سترګو طبيعت ته
ډيروو ورته دغه كلى
چې اوس ترخو دى پوښلى
**********
شمشوبى
....
د كور په ټول كار كې
چې له يو بله وي پاته
زما د څراغ د ښيښې پاكول
او د شمشوبي اوبول خوښيږي
**********
لمر ګلى
....
زړه مې د لمر ګلي غوندې
چې ستا د راتلو لاره كې شين وو
كږه غاړه ، سپيره ونه
شين څادر،زيړه څرمنه
ستا توده ساه يې ښكل نه كړه
نه دې ونيوه لمنه
ژمۍ راغى
واوره وشوه
**********
تيږه
....
بيګاه وه غره شړلې له ځانه يوه تيږه
له ستوروسره سمه وه روانه يوه تيږه
چې زما تش لاسى قام يې د دوزخ لمبو ته ونيو
هغو ته دې راخير نه كړه آسمانه يو تيږه
وخت بيا درته په ټك روي ليوان دي درولي
په جيب كې ورته ساته ومانه يوه تيږه
**********
خاطره
....
په خپلې
يوې خاطرې پسې
ستون شومه
يو اوږد سفر مې وكړ
و مې موندله
په يو تربت ځنګله كې
ښې ډيرې خاورې وې پرې ناستې
ومې څنډله
پرې مې وله
ځاى ځاى رڼه شوه
خو نوره
لكه د لوښي منګې
خپه پاتې شوه
۱۳۷۸،۲،۸
**********
ناوكۍ
....
هديرې مو
په فصلونوكې تم نه شوې
اوس كوم دور د كلا ته
قبر جوړ كړم
چې مرغيو ته ورلنډ وي
چې زما د ماشومانو
ناوكيو، ته ور لنډ وي
**********
سان
....
نورې څه را ښويوې ، له ايوانه وږې شپې
په كار مو نه وې دومره هم، آسمانه وږې شپې
هر مړى د غريق راباسې سطحې ته اوبه
غوږنيسه چې درباسې مې له ځانه وږې شپې
په خپل وجود به كيږدمه سل غرونه عذابونه
چې تا رانه و نه څټې پيزوانه وږې شپې
تان، تان يې زما په قام په ولس چې رپولې
هغوى پر موږه بايلودې سورسانه وږې شپې
راجوړه عجيبه د كاركاختي شوه په وطن كې
چې سږ دې پسې وا نخلي ومانه وږې شپې
۱۳۷۵،۳،۱۸
**********
هديره
....
زه چې مړ شوم
هديرې ته به مې نه وړئ
ما د خپل كور په انګړ كې
دهمدې څګي تر غاړې
د دې توت سيوري ته ښخ كړئ
هديرې ته به بيا څوك راوړي
زما د وړې لور
دلوبواوسندرو زوږ
هديره خو ډيره لري ده
**********
بهاڼه
....
سترګې پټې كړم په خيال كې
په شنه پوله راته شنه شې
دشنه فصل انتها ته
د بنګړو په شرنګ كږه شې
لكه تكه سپينه بهاڼه
رانه سر واخلې ، ناڅاپه
چنارونو ته ستنه شې
**********
آينه
....
آخر به ستا په سر شي ګوره سپكه آينه
پټه درنه ساتم اشنا ځكه آينه
زما يې نه منل حسن څه كانې پرې وكړې
نوې ننداره ده شوه چملكه آينه
**********
ټوپونه
....
ويښ ويده په چوتره پروت وم
د ماشومې لور د چكو، غږ ته ورته
له يو غږ سره مې
سترګې وغړولې ، خو لور مې نه وه
وړې چونګښې
پر چوتره ټوپونه وهل
**********
ګيلاس
....
زه د ګوتو منځ كې ګورم
د خپل لاس له پنجرو نه
د تا لاس دى په ګيلاس كې
ګيلاس ډك دى له اوبو نه
**********
مجبوري
....
زړه مې كيږي چې ور وكاږم
د ونې شنې تنې ته اور واچوم
او د ديوال جګوالى ونړوم
خو توتكۍ ځاله په وره ايښې ده
د ونې سيورې ته مې سپى ويده وي
د ديوال ژۍ ته مې لاس نه رسيږي
ستا د ديدن ځكه كاختي ده ياره
د هر چا خپله مجبوري ده ياره
**********
