| تبليغات | X |
ډبرې ستا وړ، زړه
، سترګې اوترې دا لوى
ښار ډېرې خبرې راځه
واغوندو ډبرې ********** پيتاوى كړكۍ
پورې كړه زه غواړم
د كړكۍ تر شا پيتاوې
كې راشين شم
+ لیکل شوی پهسه شنبه 1388/11/13ساعت 12:10 لخوا ومان |
مرجان ته * تو راځه پيتاوي ته زه به مې
نوكان واخلم ته به دې
سا جوړه كړې بيګاه
وړه څيله وله شپه سړه نګړه
وله زښته درنه
شپه وله تو راځه پيتاوي ته تود به شې اوس به
مې لمسي راشي ټول دي د
شيطان لكۍ بيا دې
كرار نه پرېږدي څومره چې
ته كوړنچ وهې وغرېږې ،
وغاپې دوى به
دې لكۍ نيسي بوڅ كه
كړې غوږونه ته بيا به
دې مرۍ نيسي تو راځه پيتاوي ته دم غنيمت
وګڼه دا دستنې
سپم غنيمت وګڼه _مرجان
زما د سپي نوم دى
+ لیکل شوی پهپنجشنبه 1388/10/17ساعت 9:44 لخوا ومان |
منډه مامې د خپل يار منډه وليده لكه سپينه پوڅه د وريځو چې شمال له غره نه يوسي
+ لیکل شوی پهدوشنبه 1388/08/18ساعت 8:43 لخوا ومان |
زولنې ګاټې دي د لوبو درنې دي سترګې دې ولاړې دي سړې دي اوس خو د كنګل غوندې څه نه اوري اوس خو هم كڼې دي هم ويدې دي زه پكې بندي شه يم خوښې زما خوښې دغه غلې زولنې دي
+ لیکل شوی پهپنجشنبه 1388/07/02ساعت 16:38 لخوا ومان |
غرض ګوره دې كې زما خاص څه غرض نه و يار مې نن د خداى لپاره ښكل كړ
+ لیکل شوی پهپنجشنبه 1388/06/26ساعت 9:29 لخوا ومان |
لرى دباران څاڅكو پوټى
لكه لرى ګلكاري
كړ ********** د
چوترې ژۍ سبا
مې دوى مړى كلي
ته وړي كليوالو
هديره كې ځاى
د قبر معلوم كړى پلار
مې نن چا خبر كړى چا
وې ته هم يې خبره دملا
لوردې خورلڼه څه بلا روي
انجلۍ ده هر
څه وايي خوله سورۍ ده هغې
دا درته ويلي دې
بلا درته ويلي مورمې
وينم ترهېدلې
چې
زيارت په زيارت ګرځي چا
لا نه ده خبره كړې چې
په چا خواره شي پېښه د
خوبونوورته وايي د
فالونو ورته وايي د
لښتي په ژۍ وي ناسته له
اوبو سره ږغيږي يوديوال
دخونې لوېږي يوه
ستنه راماتېږي د
دې خوب تعبېربه څه وي دغه
فال به بد كه ښه وي نه
پوهېږم څه پوهيږم څوك به څنګه
ورته وايي زاره
چاودې به شي خواره پلارمې
پرته ، پرته ګرځي زړه
يې مات طبعه يې زاره خو
يو ته يې ،په غم بره ته
دې خپل روزګار كوې خپلې
چرګې مړوې د
چوترې په ژۍ يې ناسته سرې
پښې سپينې پونډۍ دې په
خيال ورو، ورو زنګوې سرې
مرۍ دې په تاكۍ كې آينې
پرې پټوې نه
پوهېږم زه دې
هېر وم كه
مې سم دم هېروې ********** تنهايي زه
خوتاته راغلم تنهايي
مې په خونه كې بيا
ګوښې پريښوده ته
مې يواځې كړې ********** اتفاق ښايي نورې
چارې يې ښې وي خو دا نه ده د
دې ملك وګړي ټول په دې كې ګرم دي اتفاق
د سرسړي يې پيدا نه كړو دې
ولس كې چې څه كم وهغه كم دي ********** ژامه ماد
خپلې موركۍ تور
ساده پړوني سيخكونه غاښ
ټومبوني د
نكريزو وچې پاڼې سلايي،
رانجه ، رجلومه په
خلكو وويشل نن
مې ساختګي ژامه هم خښه كړله خو
ډېرې خاطرې يې زما
د خونې په ميخونو د
دې كور په اندامونو را
ځړيږي راږغيږي
+ لیکل شوی پهچهارشنبه 1388/06/25ساعت 9:31 لخوا ومان |
د وجود
له ستړې ساه سره مې مل وي د تا ياد مې اوس امسا ده د چندڼو **********
+ لیکل شوی پهسه شنبه 1388/04/02ساعت 9:38 لخوا ومان |
عطر ما دې دوجود په سړوعطرو پسې خونې وغوښتې ********** مسافر كلا خو وينې! توپونو ، تاړاكونو هم ونه خوړه اوستا كار يې ستا ياديږي؟ د وردګو اصيل خان و ها چې تا ورنه يو وارې چلم پټ و خداى دې وبخښي ، اوس مړ دى په وردګو كې يې نوم و زاڼې خوارې ته دې پام دى داسې ! ښى لاس د اس په برابر ګوره غوا رالوشي همدا سږ منى شوه كونډه زوى يې هلته له جومات سره ولاړ و هغه وينې چې خادم يې په سرلاس ورتېروي بس په مېنه يې همدا چچخه پاتې ماښام ، لاټك ،غمى څو شلي نور لادركه ،ګوډ او مات دي دغه قبر د,ادې دى هغه پورته ټول زاړه دي مخامخ د شورويانود جنګونو دغه پاى ته دوى په خپل منځ كې وژلي دا بيا نوي پرنګيانويې په ګډه وينې توكړې دغه قبر د شين ګل دى هاچې ستا سريې مكتب كې و مات كړى دمارزك اكا وراره دغه قبر چې جنډه يې په زرتارو كښيده ده د پښ زوى دوتاڼى دى طالبانو يې سر ايښى په ټټر و ويل يې زښته لوى جاسوس ود كفارو څوك يې لمونځ او جنازه كولاى نه شي كه چا ښخ كړ نو تر بدو بې حا ل
بد وي بيا يې ښځې باندې واړولې خاورې هغه غوا يې چې لوشله د سور ساندې توړۍ لور رښتيا تا ويل سبقونه ته دلې وې چې د كلي مكتب وسو بيا چا كرښه دلې كش نه كړه تر ننه نو دا حا ل دى كه حال
غواړې زموږ تورسرې، بس د خداى په هېله ناستې ځه ورځه څادر راواخله كور په كور به تسليت دوعا ته ورشو نه پوهيږم څه غضب دى موږ ته شوى نه پوهيږم څوك كافر، څوك منافق ، څوك مسلمان سو زموږ د كلي خلك دغسې تمام سو ۱۳۸۸،۲،۱۲ باران اوس
دې وجود پيغله شو څانګې راژوندۍ شوې اوس باران ته مه ګرځه ********** سكوت رڼا
زموږ په خونه كې تمامه
شوه سكوت
خوله واخيسته ********** بوډا پښې
ولاړې لاسونه
ستړي سترګې
يې څري ********** څوړمنى ته
د غره د غاړې واوره زه
د سر څوړمنې ګل يم ته
را ويلي شه چې مړ يم ********** مات
نن
د خپل وجود له سترګو ولويدمه مات
نشوم ، ويلي شوم ********** سيورى زه په خپل كميس ولاړ يم دغه سيورى زما خپل دى د پاچا سيورى د بل دى ********** كنګل كاشكې ته كنګل
واى يوه غرمه به مې په لاس
كې ويلې شوې وې ********** رنګ رنګ ماتيږي لكه زموږه اندامونه لكه شين ځنګل او غرونه لكه زاڼه لكه منى لكه زما كاريكاتور لكه ستا تاوده لاسونه لكه دا تربته خونه لكه لوبه ،ولونه، ولونه رنګ دا مخامخ ديوال دى رنګ په كلي كې ولاړ دى رنګ په سپي پسې روان دى رنګ د كلي ګاډيوان دى كله بخت دى كله وران دى رنګ شليدلې باديوه ده رنګ ناروغه فلسفه ده رنګ سېكه ده خو ناچله رنګ پاختكه او بلبله رنګ سړه انګړه كنګله رنګ دى زياړې، رنګ
كنځله ځغله ، ځغله ، پرته ځغله رنګ د باد په لوټه وله رنګ دې وړي خړه كمپله ********** باديوه رنګ تپي ، باديوه
انځوروي لكه زموږ د زيارتونو د كوترو غوندې سپينه بې ازاره لكه زموږ دماشومانو دسپيڅلو زړونو
لاره لكه زما دشوبيني
تسپو هينداره ********** ګلاب ته ګلاب يې او زه سيورى نه رڼا لرم نه ستورى ********** مامې سترګې ماتې كړې بياطبعه
تخنومه او په خيال ګوتې وهمه شپې
ډيرې وتلي دوړې خاورې به پرې ناستې وي ډالۍ: توتكيو ته څه
مې ويل: موږخپلو
محروميتونو او فوق العاده حالاتو ته په مړه ګيډه شاعري كړې خو خپل ژوند مو
نه دى شاعرانه كړى ، ډيرې وړې ، وړې شيبې چې په شاعرانه كيدلو ارزيدې ، برسيرن
ورسره تېر شوي يو، ، زما خيال دادى چې ژوند دهنر له مالګې سره ګوذاريي كيږې
، په هغو تابلو ګانو چې انځورګريې نيم نيمښور زموږ د ژوند څنډې اوغاړې راخيستې او
پاللې په حقيقي ژوند كې يې ورته شيبې پر موږ خوږې كړې دي . په لاس كې كتاب
موهم همداسې يوه هڅه وګڼئ ، كه مو شيبې ورسره خوږې نه شوې خوږه لوړې خو به
شي اوكه داسې هم ونه شول نو مرغ دې ښه وي بل به پاخه ګامونه كيږدي
بنيادم په خپل وس پړ دى ومان ۱۳۸۷،۹،۲۷ ********** ****** *** * جامه .... د
مني شمال تو
دوخه پسې واخيسته تا
زما د خوښې جامې واغوستې ********** ګاټي .... اس
راتېر شو اوبه
وششنېدې ګاټي
ښكاره شول ********** هوا .... ستا
د دوو ، وليو ترمنځ دجنت
هوا چليږي ********** باران .... بيا
چكړى دى ګډ
روان يو كور ته زه
او باران ********** ژمى .... ژوند
بيا دستنو پيټي
ته شو ورته ژمى
راغى ********** سترګې .... خپلې
سترګې مې ماتې
كړې پرې وختم تورو
اوبو يوړې **********
+ لیکل شوی پهسه شنبه 1388/03/26ساعت 17:49 لخوا ومان |
ديوال .... د
دې زاړه ديوال باران
استر څېرلى
دى ********** كور .... د
رنګونو په سر تيږې د
باران غاړې ته كور څو
مرغۍ دي زه او مور ********** رباب .... كږه
غاړه د ربا ب دڅيلې
دا اوږدې شپې نه
مې يار شته نه تسپې ********** غزونې .... مخامخ
رڼه كړكۍ هر
سهار كړي غزونې يوه
وشنده جينۍ ********** عطر .... د
كلي دماښام وږمې دغلمينې
ډوډۍ عطر
وويشل ********** خاوره .... نمجنه
خاوره لمر
ته ډډې
تودوي ********** منډ .... اذان
وشو سپين
ږيري ښويږي جومات
ته په منډ كې ********** سياست .... ډوډۍ
دې وخوړه خوله
يې زما پاكه كړه لور
مې سياست لولي ********** باداوريه .... باد
اوريې دې نن
بريتونه در
كنګل كړل ********** ماښام .... دګاټوغاړه ايكې
يواځې ماښام د
اوبوشرنګى ********** تاريخ .... د
ديوال د سر كوترو ته تاريخ
لولي زما
كشره لور ********** سمندر .... له
الوتكې لاندې
ګورمه سمندر
ونې ته ورته دى ********** مرغۍ .... باران
اوري مرغيو
خونې ته پناه راوړه د
تار كښ ځاله شوه ړنګه ********** باران .... باران
به څه غوښتل زموږله
خونې كه
يې باد ملګرى نه واى ********** شنه
مرغه .... د
باران له اوبو سره په
شنه مرغه روانه توتكۍ
او چونګښه ********** كړكۍ .... شمال
كړكۍ راخلاصه كړه له
دوړو سره مخ
يې راسپيره كړ ********** داس
سوه .... څراغ
او ستوري د
اس د سوو غږ د
سپيو غپا ********** سينځلې .... چوتكي
ورك شول خو
سينځلې پخې
نه شوې ********** خندا .... زموږ
تر منځ مرغۍ
والوتې هوا
وخندل ********** مڼه .... ستا
غومبري د
پروسږكال مڼې دي نه
ځليږي ********** تالنده .... سپي
ونوته غاپي دتالندې
له ويرې ترږمۍ
ده ********** اننګي .... سره
غرمه كې مه ګرځه دا
نه چې اننګي دي لمرته
چېرته ويلي شي ********** سږ
كال .... دبرات
په شپه دې ماته
خولګۍ راكړه بركت
مې زړه ته لويږي د سږ كال ********** اننګي .... د
نغري انګار پوكي اننګو
كې يې تصوير د
لمبې جوړ شو **********
+ لیکل شوی پهیکشنبه 1387/11/27ساعت 14:39 لخوا ومان |
ډيوه .... له كوټې رڼا وتلي تياره يواځې ده ډيوه به بله كړو ********** منى .... باران در پورې لكه د مني خوله څنګه نښتى ********** سهار .... لمر له غره سره دهوسۍ په ښكرو كې سهارراوخوت ********** اينه .... د ګل تصوير كه دې په كار وي د باران له لغړو اينو سره شته ********** ډنډ .... نن زه او باران په وړې سپوږمۍ پسې ډنډته وښويدو ********** ټال .... مړوند پر بنګړو خوب ويني كه ټال د بوډۍ جوړ شو ********** لار .... غزيدلې لار زما تر پلونو لاندې نا بلده شوه ********** هنداره .... باران پيشو لمده كړه خو هنداره يې راپريوله ********** سترګې .... تاته مې كتل دوړو مې سترګې له خاورراډكې كړې ********** موچڼه .... زه او تنهايي د موچڼو له زوږ سره لار لنډو ********** مرۍ .... شاته د تا لپې د اوبو جام كې مرۍ مخامخ سپينه سپوږمۍ ********** موسيقي .... باد سفر پيل كړ موسيقي په ونو كې وځنګيدله ********** هنداره .... ژمى هر سهار زما دخونې هنداره راويلي كيږي ********** ځمكه .... له دې غونډۍ ها خوا طبيعت دى ځمكه بربنډه ده ********* اخيړ .... بوس قيمته شو د بامونو د اخيړ موسم دى ********** واوره .... بيګاه شپه دصبر ونو واورې ته پناه وركړه ********** لمن .... اوس واوره ورو،ورو د ديواله سيوري ته لمن ټولوي ********** وريځ .... ښويدلي وريځ دهوا له ديوالو په غره ناسته ده ********** مرغۍ .... په موريو كې دود وهلې مرغۍ پريولې پسرلني باران ********** پاڼې .... پاڼې تندۍ دي ونې بې سيوري پسرلى بادونه ********** خندا .... دوى ورته خاندي شادو، د انسانانو پيښې كوي بيا ********** رڼا .... له رڼا سره زما شوكورې سترګې هم څه تازه شوې ********** پنډوسكى .... غومبسو دې نن مخ لكه دمالوچو پنډوسكى پوست كړ **********
+ لیکل شوی پهدوشنبه 1387/10/30ساعت 14:10 لخوا ومان |
د تيارو په غيږ كې (اجمل تورمان )
ريښتيا ( لينا شريفي )
ميمله ( شريفه صافۍ )
وريښم ( عبدالهادي هادي )
پلوشې : نورمحمد لاهو
