ر

ا

ن

زه غواړم

تر باران وروسته

تا تنفس کړم

**********

پ

ا

م

دغريب سړی سلام دی،څوک يې نه اخلي

د ده برخه احترام دی،څوک يې نه اخلي

يوې جنۍ مې زړه ته پټه لاره کړې

نه پوهېږم څه يې نام دی، څوک يې نه اخلي

په دې ښار کې خلکو مينه هېره کړې

زما زړه پکې ليلام دی،څوک يې نه اخلي

زړه مې ستا په اسره پرېښود په لو لارکې

تا وې، ما ورباندې پام دی، څوک يې نه اخلي

ما و يار تر منځ موجوده فاصله کې

غرونه نه شته لوېشت وګام دی،څوک يې نه اخلي

مامې خپل وجود

لمر ته،لکه خپل سیوری

د باندې پریښود

د خونې کړکۍ خلاصې وې

شمال یې د ګاړګوتو ویښتو په ولونو کې سا اخیسته

د غاړې رګونه یې الوتل

ویده وه

د سپوږمۍ رڼا

 د ټغره په تورو سرو لیکو

خاپوړې کولې

له کړکۍ سره ودریدم

د ولاړې پېروتې تر پاڼو مې

د زیارت ډېوې ته وکتل

د غره په سرلکه د زېړو غمی بریښېده

**********

په لاس مې اوبه تېرې کړې

څنګلې مې لمدې شوې

په ډاګ ولاړې سپاندې ته مې

لپه اوبه یوړې

لار مې چپه کړه له ماره

مخ مې پاڼو ته نژدې کړ

یوه غېږه  سا مې وکښه

سپېره ګاټې مې څه پو کړل

د باران دوعا مې وکړه

شمال راوړ زوږ له لري

د تندیو پاڼو شاته

 کوکۍ لمر ته رپېدې

 لکه سرې سپینې پېروتې

په شورګډ شوم د مرغیو

د باران د توتکیو 

طبیعت بېرته بدل کړم

نن یې څو واره ور خپل کړم

په لاس،مخ، تندي یې ښکل کړم 

**********

بوټونه

ما ته مې زړه

هغه جنۍ راوښیله

چې پرې مین دی

ما هم دوه ځلې پخوا هغه  لیدلې وه

غلط سوم

درې ځلې

یو ځلې باران و

دا د ځېلوري

ونې ډډ ته وه ولاړه

لوند پړونی یې

په زنه پورې نښتی

بوټونه یې په خټو و ککړ 

بل ځل مې

د ښاري بس له هندارې ولیده

په اوږده ډبرینه څوکۍ

 ناسته وه

دواړه لاس یې

د شا لورته ځړولي و

نظر یې لري څرخ

د غاړې رګونه یې ښکاریدل

 یو ځل مې پرون  ولیده

د یو سپن ږیري تابلو ته وه ولاړه

 یو ناول یې په تخرګ  کې و نیولی 

اوس په خپله حافظه کې ورته ناست یم

د رڼا په حاشیه کې ورته ناست یم

ستړې سترګې مې قبرونه د مرمرو

په خس پوشه هدېره کې ورته ناست یم

خپل وزرونه خپلې چیغې مې ګنډلې

په اور پورې تنسته کې ورته ناست یم

غږ یې اورمه د زړه له تناوونو

خدایزده څومره فاصله کې ورته ناست یم؟

اندامونه مې پوټی شمال یې یوسي

د هر پل په کجاوه کې ورته ناست یم

ګوندې راشي په باران پریولې شپه کې

د خپل کور په دروازه کې ورته ناست یم